Direction musicale: Magdalena Andrys

Scénario: Magdalena Andrys

Musique et paroles des chansons: (1. Entre les statues, 2. D’en haut, 3. Avant, 4. Quand l’enfant rit) – Magdalena Andrys

Ensable de danse:

Dialogues:

ensemble nstrumental:

Ensemble vocal  – Lycée n° II de Poznań:

L’ouverture musicale du Congrès de l’Organisation Mondiale pour l’Éducation Préscolaire, intitulée « Quand l’enfant parle… Inspirations korczakiennes pour l’éducation et les droits de l’enfant », constitue un événement artistique exceptionnel qui rend accessibles au public contemporain les idées intemporelles de Janusz Korczak – visionnaire, défenseur des droits des plus jeunes et créateur du concept de « maison pour les enfants ».

L’inspiration de cet événement provient de l’une des idées fondamentales de la pédagogie de Janusz Korczak : l’enfant n’est pas un « être humain de demain », mais un être humain dès maintenant. Il possède sa propre voix, ses besoins et sa manière singulière de comprendre le monde. Il n’attend pas de devenir quelqu’un d’important – il l’est déjà.

Ce spectacle est une tentative de raconter la relation entre l’enfant et l’adulte à travers l’image, le mouvement, la parole et la musique. Sur scène se rencontrent deux mondes : celui de l’enfant – proche de la terre, curieux, en mouvement, plein de questions et d’émerveillement – et celui des adultes – plus distant, moins accessible, empreint de gravité. Les adultes se tiennent d’abord plus haut, plus loin, avec davantage d’assurance. Tournés vers l’avenir, ils parlent de projets, d’objectifs et de responsabilités. Cette hauteur devient une métaphore de la distance : non pas celle d’une mauvaise volonté, mais celle qui apparaît lorsque l’adulte sait, guide et explique, mais s’arrête trop rarement pour vraiment écouter l’enfant.

Au fil des scènes, cette distance diminue progressivement. Les adultes cessent d’être des « statues » immobiles et commencent à entendre les questions, les doutes et les émotions des enfants. Le moment le plus important ne réside pas dans un geste spectaculaire, mais dans le fait de descendre – à hauteur d’enfant. Ce n’est qu’alors qu’une véritable rencontre devient possible : un regard dans les yeux, un dialogue sans domination, une présence sans précipitation. L’événement nous conduit de l’éloignement à la proximité, du discours « d’en haut » à l’écoute, de l’instruction à l’attention. Il rappelle que l’enfant n’a pas toujours besoin de beaucoup de mots. Parfois, il a besoin d’un adulte qui s’arrête à ses côtés, le voie réellement et lui permette de s’exprimer avec sa propre voix.

La référence finale aux mots attribués à Janusz Korczak — « Quand l’enfant rit, le monde entier rit » — ne constitue pas seulement une conclusion lumineuse, mais exprime l’essence même de l’événement. Tel est son message principal : le monde devient meilleur non pas lorsque les enfants s’adaptent aux adultes, mais lorsque les adultes savent se rapprocher des enfants – avec respect, tendresse et une véritable disponibilité à l’écoute.

Dirección musical: Magdalena Andrys

Guion:: Magdalena Andrys

Música y letra de las canciones:: Magdalena Andrys

• Entre estatuas
• Desde lo alto
• Antes
• Cuando ríe un niño

GRrupo de danza:

Diálogos

Grupo instrumental:

Grupo vocal del II Liceo de Poznań:

La apertura musical del Congreso de la Organización Mundial para la Educación Preescolar, “Cuando un niño habla… Inspiraciones korczakianas para la educación y los derechos del niño”, es un evento artístico excepcional que acerca al público contemporáneo las ideas atemporales de Janusz Korczak: visionario, defensor de los derechos de los más pequeños y creador de la idea de una “casa para los niños”.

La inspiración para crear este evento surgió de uno de los pensamientos más importantes presentes en la pedagogía de Janusz Korczak: el niño no es un “ser humano del futuro”, sino un ser humano ya en el presente. Tiene su propia voz, sus propias necesidades y una manera particular de comprender el mundo. No está esperando convertirse en alguien importante: ya es importante.

Este espectáculo es un intento de narrar la relación entre el niño y el adulto a través de la imagen, el movimiento, la palabra y la música. En el escenario se encuentran dos mundos: el mundo infantil —cercano a la tierra, curioso, dinámico, lleno de preguntas y asombro— y el mundo de los adultos —lejano, inaccesible, lleno de solemnidad—. Al comienzo, los adultos se sitúan más arriba, más lejos, con mayor seguridad. Al mirar hacia el futuro, hablan de planes, objetivos y responsabilidades. Su altura se convierte en una metáfora de la distancia: no de mala voluntad, sino de una lejanía que a veces aparece cuando el adulto sabe, guía y explica, pero rara vez se detiene para escuchar de verdad al niño.

En las escenas siguientes, esa distancia disminuye gradualmente. Los adultos dejan de ser “estatuas” inmóviles y comienzan a escuchar las preguntas, dudas y emociones infantiles. Sin embargo, el momento más importante no consiste en un gran gesto, sino en un descenso: al nivel del niño. Solo entonces se hace posible un verdadero encuentro: una mirada a los ojos, una conversación sin superioridad, una presencia sin prisa. El evento nos conduce de la distancia a la cercanía, de hablar “desde arriba” a escuchar, de enseñar a la atención plena. Nos recuerda que un niño no siempre necesita muchas palabras. A veces necesita un adulto que se detenga a su lado, lo vea de verdad y le permita hablar con su propia voz.

La referencia final a las palabras atribuidas a Janusz Korczak —“Cuando ríe un niño, ríe el mundo entero”— no es solo un cierre alegre, sino la expresión de la esencia de todo el evento. Ese es su mensaje principal: el mundo se vuelve mejor no cuando los niños se adaptan a los adultos, sino cuando los adultos son capaces de acercarse a los niños, con respeto, ternura y disposición a escuchar con atención.

Kierownictwo muzyczne: Magdalena Andrys

Scenariusz: Magdalena Andrys

Muzyka i teksty piosenek: Magdalena Andrys

(1. Między posągami, 2. Z wysoka, 3. Zanim, 4. Kiedy śmieje się dziecko) 

Zespół taneczny:

Zwinne Kotki, Odważne Lwiątka, Sprytne Liski - dzieci z Publicznego Przedszkola Cogito
Dialogi:

Zespół instrumentalny:

Muzyczne otwarcie Kongresu Światowej Organizacji Edukacji Przedszkolnej „Kiedy dziecko mówi… Korczakowskie inspiracje dla edukacji i praw dziecka” to wyjątkowe wydarzenie artystyczne, które przybliża współczesnemu odbiorcy ponadczasowe idee Janusza Korczaka – wizjonera, obrońcy praw najmłodszych i twórcy idei „domu dla dzieci”.

Inspiracją do powstania tego wydarzenia stała się jedna z najważniejszych myśli obecnych w pedagogice Janusza Korczaka: dziecko nie jest „człowiekiem przyszłości”, ale człowiekiem już teraz. Ma swój głos, swoje potrzeby i własny sposób rozumienia świata. Nie czeka dopiero na to, by stać się kimś ważnym – już jest ważne. 

Spektakl ten jest próbą opowiedzenia o relacji dziecka i dorosłego poprzez obraz, ruch, słowo i muzykę. Na scenie spotykają się dwa światy: dziecięcy – bliski ziemi, ciekawy, ruchliwy, pełen pytań i zachwytu – oraz świat dorosłych – daleki, niedostępny, pełen powagi. Dorośli początkowo stoją wyżej, dalej, pewniej. Patrząc w przyszłość, mówią o planach, celach i odpowiedzialności. Ich wysokość staje się metaforą dystansu: nie złej woli, lecz oddalenia, które czasem pojawia się wtedy, gdy dorosły wie, prowadzi i tłumaczy, ale zbyt rzadko zatrzymuje się, by naprawdę usłyszeć dziecko. 

W kolejnych scenach ten dystans stopniowo się zmniejsza. Dorośli przestają być nieruchomymi „posągami”, zaczynają słyszeć dziecięce pytania, wątpliwości i emocje. Najważniejszy moment nie polega jednak na wielkim geście, lecz na zejściu – do poziomu dziecka. Dopiero wtedy możliwe staje się prawdziwe spotkanie: spojrzenie w oczy, rozmowa bez przewagi, obecność bez pośpiechu. Wydarzenie prowadzi nas od oddalenia do bliskości, od mówienia „z góry” do słuchania, od pouczania do uważności. Przypomina, że dziecko nie zawsze potrzebuje wielu słów. Czasem potrzebuje dorosłego, który zatrzyma się obok, zobaczy je naprawdę i pozwoli mu mówić własnym głosem. 

Finałowe nawiązanie do słów przypisywanych Januszowi Korczakowi — „Kiedy śmieje się dziecko, śmieje się cały świat” — nie stanowi jedynie pogodnego zakończenia, lecz wyraża istotę całego wydarzenia. To jego główne przesłanie: świat staje się lepszy nie wtedy, gdy dzieci dopasowują się do dorosłych, lecz wtedy, gdy dorośli potrafią zbliżyć się do dzieci – z szacunkiem, czułością i gotowością uważnego słuchania.